دوره 1، شماره 2 - ( 5-1389 )                   جلد 1 شماره 2 صفحات 41-31 | برگشت به فهرست نسخه ها

XML English Abstract Print


چکیده:   (26293 مشاهده)
مطالعه حاضر به منظور بررسی اثر سطوح شوری و نیتروژن بر رشد و عملکرد گوجه‌فرنگی و غلظت و جذب برخی عناصر غذایی در اندام‌های مختلف گیاه در محیط آبکشت انجام شد. نیتروژن در سطوح 0، 5/1 و 3 درصد از منبع کلرید و فسفات آمونیوم (نسبت وزنی 1:1) و شوری در سطوح 0، 30 و 60 میلی مولار از کلرید سدیم و کلسیم (نسبت وزنی 2:1) اضافه شد. آزمایش به صورت طرح کامل تصادفی در شرایط گلخانه انجام شد. نتایج نشان داد که با کاربرد نیتروژن، وزن تر میوه افزایش یافت ولی تیمار شوری آن را کاهش داد. بیشترین وزن تر میوه با کاربرد 3% نیتروژن و بدون افزودن شوری مشاهده شد، در حالی که کمترین وزن تر میوه با کاربرد 30 میلی مولار شوری و بدون افزودن نیتروژن به دست آمد. افزودن 30 و 60 میلی مولار شوری، غلظت فسفر میوه را در سطح 5% به صورت معنی‌داری افزایش داد ولی بر غلظت فسفر شاخساره و ریشه اثر معنی‌داری نداشت. کاربرد نیتروژن، غلظت فسفر را در میوه، شاخساره و ریشه به صورت معنی‌دار افزایش داد. با افزودن نیتروژن در تیمار شاهد شوری، جذب نیتروژن ریشه، شاخساره و میوه افزایش یافت، در حالی که در سطوح بالای شوری، افزایش جذب نیتروژن کمتر از سطوح پایین شوری بود. کاربرد شوری در غیاب نیتروژن، جذب فسفر و منگنز میوه، غلظت مس، روی و منگنز ریشه و جذب منگنز شاخساره را به صورت معنی‌داری در سطح 5 درصد کاهش داد. هم‌چنین نتایج نشان داد که در سطوح پایین شوری، کاربرد نیتروژن از اثرات منفی شوری بر رشد و عملکرد گیاه می‌کاهد.
متن کامل [PDF 234 kb]   (4571 دریافت)    
نوع مطالعه: پژوهشي |
دریافت: 1389/7/24 | پذیرش: 1395/11/26 | انتشار: 1395/11/26

ارسال نظر درباره این مقاله : نام کاربری یا پست الکترونیک شما:
CAPTCHA

ارسال پیام به نویسنده مسئول


بازنشر اطلاعات
Creative Commons License این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است.

کلیه حقوق این وب سایت متعلق به مجله روابط خاک و گیاه - Isfahan University of Technology می باشد.

طراحی و برنامه نویسی : یکتاوب افزار شرق